राजन राउत आज मेरो ढोकामा
उसले लात्ती बजारेर भन्यो
तँ जस्ता हरि कंगालहरु
त्यो झोले पार्टीका अरिंगालहरु
जनयुद्धको पाप कटाउन आत्महत्या गर
पश्चातापको रापबाट जलेर मर ।
कस्तो पाप ?
कस्तो पश्चाताप ?
जीवन रोजौँ की मृत्यु ?
दोधारमा उभिएर सोचिरहेको छु ।
त्यो मेरो सुन्दर परिवार
उजाड भएको छ
त्यो उर्बर मेरो उमेर
बितिसकेको छ
त्यो स्वस्थ मेरो शरिर
गोली र छर्राहरुले खोपेर
जीर्ण भईसकेको छ
मेरो आफ्नो संसार
म बाट टाढा गईसकेको छ ।
यो निरस झुपडीमा बसेर
आज बृहत समिक्षा गरिरहेको छु
केवल आफैलाई
जीवन या मृत्युको फैसला सुनाउन ।
आफ्नो सबै सबै गुमाएँ मैले
पाउने आशा नै के राखेको थिएँ र ?
स्वार्थी सपना नै कहाँ देखेको थिएँ र ?
कहिल्यै लागेन मैले केहि पाउनु पर्छ
लागि रह्यो क्रान्तिमा गुमाउनु पर्छ
अनि म निरन्तर गुमाउँदै गएँ
आफूलाई रित्याएर अरुलाई भर्दै गएँ
हो, आज म
उसले भनेझैँ हरि कंगाल छु
फर्केर इतिहाँस तिर
म न्याय खोजिरहेको छु ।
मैले केहि नपाउँदैमा
मैले सबै गुमाउँदैमा
त्यो गौरवपूर्ण मेरो इतिहाँस
त्यो वीरताले भरिएको मेरो बिगत
आफैले कुल्चिएर
म पश्चातापले जल्न सक्दिन
आफ्नै सन्तानको घाँटी निमोठेर
शत्रु हँसाएर म ढल्न सक्दिन ।
त्यसैले
मलाई मेरो इतिहास प्रति
मेरो गौरवपूर्ण बिगत प्रति
गर्व गरेर बाँच्न देऊ
गुमाएका मेरा खुशीहरु
बटुलेर एउटा माला गाँस्न देऊ
मेरो नी केहि थोपा आँशु,रगत र पसिना
लगानी छ यो गणतन्त्रमा
अलिकति मलाई नी हाँस्न देऊ ।
मलाई गर्वले बाँच्न देऊ । ।
